O życiu, sztuce i dziełach Johanna Sebastiana Bacha

Trudno o dzieło, które w równym stopniu ukształtowałoby nasze zbiorowe wyobrażenie o Janie Sebastianie Bachu. Sława kompozytora, zrodzona jeszcze za jego życia, swój pierwszy dowód pośmiertnego szacunku zyskała w Nekrologu z 1754 roku, spisanym przez jego syna Karla Philippa Emanuela oraz ucznia Johanna Friedricha Agricolę. Jednak dopiero Forkel ulokował nazwisko Bacha w centralnym punkcie panteonu muzyki – tworząc z kart swojej książki miejsce obowiązkowej pielgrzymki każdego kolejnego pokolenia wielbicieli lipskiego kantora.

Zamierzeniem Forkela było stworzenie opowieści mitotwórczej, zatem narracja poprowadzona została w dykcji podniosłej, niewolnej od stylistycznych uniesień, od retorycznej emfazy. Wszakże poza ową aurą olśnienia, poza kwiecistością frazy, czytelnik, nie tylko miłośnik muzyki, ale także muzyk-praktyk, odnajdzie w dziele Forkela kwestie o fundamentalnym znaczeniu warsztatowym: bezcenne, bezpośrednie świadectwo tego, jak grał sam Bach.