Bibliotheca Ad Fontes Organi
Sięganie do źródeł nie jest utopijną podróżą w przeszłość ani dogmatycznym drogowskazem ograniczającym wyobraźnię. Dawni mistrzowie pisali dla odbiorcy współczesnego, dlatego w zapisach często pomijali to, co wówczas było oczywiste. Z tego powodu kontakt ze źródłem nie polega na bezmyślnym odtwarzaniu reguł, lecz na próbie uchwycenia balansu pomiędzy tym, co zapisane, a tym, co – choć niewypowiedziane – pozostaje równie ważne.
Muzyka dawna to żywa polifonia głosów: wykonawcy i słuchacza. Nawet najbardziej przełomowa interpretacja pozostanie nieistotna, jeżeli nie spotka się z wrażliwością odbiorcy. Świadomy artysta i świadomy słuchacz stanowią dopełnienie – jeden bez drugiego nie istnieje. Kiedy odwaga artysty spotyka się ze świadomą publicznością, wtedy muzyka dawna przemawia naprawdę.
Refleksja – zaczerpnięta z pism pioniera historycznego wykonawstwa – stanowi motto naszej Fundacji:
„Najbardziej owocna próba uproszczenia muzyki i uczynienia jej powszechnie zrozumiałą została przeprowadzona w wyniku rewolucji francuskiej. Wtedy to po raz pierwszy spróbowano podporządkować muzykę nowym ideom politycznym; opracowany wówczas program nauczania, przeznaczony dla Konserwatorium, był pierwszym takim ujednoliceniem w historii muzyki. Jeszcze i dziś ludzie zajmujący się muzyką europejską kształceni są na całym świecie tą metodą, a słuchaczom – według tych samych zasad – tłumaczy się, że aby rozumieć muzykę, wcale nie trzeba się jej uczyć, że wystarcza samo odczuwanie piękna. W ten sposób każdy czuje się uprawniony i zdolny do wyrokowania o wartości i wykonaniu muzyki – przekonanie takie być może jest słuszne wobec utworów powstałych po rewolucji, ale w żadnym razie nie może się odnosić do muzyki epok wcześniejszych.”